Dag 4 - woensdag 8 september

Omdat 8 uur een mooie tijd was om te ontbijten, houden we dat er voorlopig maar in. Cor en ik hebben heerlijk geslapen ondanks dat de airco de hele nacht aan heeft gestaan. Het ontbijt smaakt weer heerlijk.

Om 10 uur hebben we de hotelshuttle gereserveerd om naar Kuta te gaan. Het is het drukste en toeristische deel van Bali, maar je moet alles gezien hebben en morgen gaan we naar ons volgende hotel en komen hier niet meer terug. Wat een drukte, heel veel brommers, auto’s en toeristen en natuurlijk heel veel winkeltjes. Van warungs tot sjieke restaurantjes, in elkaar stortende winkeltjes versus dure designerwinkels, je komt hier van alles tegen. We hadden ongeveer 4 uur de tijd voor we weer opgehaald werden. Het was een stuk warmer dan gisteren dus af en toe uitrusten in de schaduw was hard nodig.

Dit is het gedenkteken van de terroristische aanslag van 2005, waar ook een aantal Nederlanders omkwamen. Even stilstaan is niet meer dan gepast.

Tussendoor even een biertje genomen in een bar en aan het eind bij Gloria Jeans koffie gedronken een soort van Starbucks met wel heel lekkere cappuccino met een stuk taart. De shuttle was vroeger dan de afspraak en wij ook dus even na half drie waren we weer op de hotelkamer.

Onze eerste excursie start om vier uur. We gaan eerst naar de Uluwatu tempel, daarna hebben we een voorstelling met Kecak-dansers en tot besluit is er een seafood BBQ op het strand bij Jimbaran. Seafood, ehumm, is niet echt iets voor mij maar misschien hebben ze ook wel andere hapjes. Keurig op tijd komt ons vervoer met een Nederlandstalige gids, Ketut. Een heel aardige Balinese man die ons van alles verteld. Na een klein uurtje komen we aan bij de tempel die op het schiereiland Nusa Dua ligt. Van tevoren gewaarschuwd om alles wat los zit op te bergen, zoals brillen, sleutels en zonnebrillen. Er is hier n.l. een makaken-kolonie die nogal agressief is en je ineens kan aanvallen. Met de geschiedenis van de heersen hondsdolheid worden we extra gewaarschuwd dat we geen aandacht aan de apen moeten geven. Ondanks dat wordt er toch nog voer verkocht, maar niet aan ons dus. We moeten bij aankomst een sjerp om en Cor een sarong, want die heeft een korte broek aan. De apen zijn inderdaad niet erg vriendelijk en af en toe nemen we noodsprong om ze te ontwijken. Rondlopen in en rondom de tempel is heel bijzonder en ook het uitzicht vanaf de tempel over de zee.

Een uurtje voor de dansvoorstelling begint gaan we op advies van Ketut alvast een plekje zoeken om straks alles goed te kunnen overzien en ook de zonsondergang. Helaas komt er van de zonsondergang niets, want alles zit achter een donkere wolk. De voorstelling op zich is iets wat we nog nooit hebben gezien, gelukkig hadden we een uitleg op papier gekregen zodat we ons een beetje in het verhaal kunnen inleven. De dans werd uitgevoerd door mannen die in zwart-wit geruite doeken om hun middel lopen. Zittend in een kring is “Tjak-tjak” het geluid dat de eeuwenoude trance-dans zo kenmerkend maakt. De show is mystiek en soms ook hilarisch. Wel irritant is dat er na een halfuur soms nog mensen komen die dan ook nog een stoel krijgen. Ruim een uur kunnen we hiervan genieten. Als het is afgelopen moeten we ons door de donker heen terug zien te vinden, maar er zijn heel veel mensen dus loop je gewoon achter elkaar aan.

We hebben een chauffeur die van doorrijden houdt, wat ons soms wel eens hartkloppingen bezorgd, maar hij brengt ons wel veilig bij café Bakti waar onze tafel is gereserveerd op het strand. Niets teveel gezegd, een heel romantische omgeving met heel veel tafeltjes en lichtjes aan de branding van de (Indische) oceaan.

Alleen heel jammer dat het eten een regelrecht miskleun is, je kan niet zien wat je krijgt en wat er op ligt is ook niet veel en zelfs de visliefhebbers laten alles staan. Zelfs de rijst is niet erg smakelijk. We hebben het dan ook snel gezien en gaan weer terug naar het busje. Ketut is net klaar met eten en is zeer verbaasd over onze klachten, maar zal het de andere dag doorgeven aan de reisleiding. Rest ons dus nog de terugweg en na een 3 kwartier staan we bij Puri Saron. We denken eerst nog even over roomservice te bellen, maar we hebben meer slaap dan honger en algauw gaan de oogjes toe. Morgen weer een nieuwe dag.